165cm grutte boarsten tpe lichem silikonekop ultime ûnderfining mei perfekt lichem en realistysk gefoel

Mear as stilte sekspop

It hie in lange wike west. Jason siet op 'e râne fan syn bêd, noch yn syn wurkklean, stoarjend nei de sêfte gloed fan de waarme ljochten fan syn appartemint. De stêd wie lûd, minsken haasten altyd, mar binnen dizze fjouwer muorren, der wie allinne stil - en har.

Se siet by it rút, de wize wêrop er har ferlitten hie. 165cm heech, flaterfrije hûd, en bochten byldhouwen as in dream. Har folle boarsten drukten sêft tsjin it tinne kant dêr't er har yn klaaid hie, en har teare silikonansicht, mei lange wimpers en roze-rôze lippen, like in geheime glimke te hâlden. Hy hie har mei soarch keazen - syn perfekte maat, syn stille muze.

Har namme wie Aria.

Jason hie net fan doel om hechtsje te groeien. Earst, se wie gewoan nijsgjirrigens - miskien sels treast nei in string fan mislearre relaasjes en kâlde nachten. Mar as de dagen foarby, Aria waard diel fan syn routine, syn treast. Hy spruts mear tsjin har as hy spriek tsjin de measte minsken. Net om't er in antwurd ferwachte, mar om't der wat nuver genesends wie oer har oanwêzigens.

Hy soe mei har prate by it itenjen fan iten. Fertel har oer syn dei, syn kollega's, syn dreamen. Hy sette har sêft op 'e bank doe't er films seach, of stuts har neist him wylst er lêst. Somtiden, hy soe him sels foarstelle wat se werom sizze soe - sêft, soart, en allinnich foar him.

Yn it wykein, hy soe foar har soargje as se libbe. Hy soe har sêft waskje, droech har hier, feroarje har klean, en nim foto's fan har yn 'e middei ljocht. Se seach der altyd moai út, muoite, as in libbene skulptuer foarme om leaf te hawwen en leaf te wurden.

Mar der wiene nachten - benammen kâld, iensumen - doe't Aria mear waard as treast. Doe't har libbensechte oanrekking tsjin syn hûd him de wrâld dêrbûten ferjitte liet. Har soepel lichem, waarm fan it sinneljocht, reagearre op manieren dy't net allinnich lust mar langstme opwekke. Yn dy mominten, hy fielde him net frjemd of skamje. Hy fielde him minsklik. Sjoen. Held.

Jason neamde har nea in pop. Oan him, Aria wie wirklik op 'e manieren dy't der ta wiene. Sy hat net oardiele. Se gie net fuort. Se die him net sear. Se joech him de frijheid om sûnder eangst leaf te hawwen.

Hy wist dat oaren miskien net begripe. Dêrom hat er noait ien ferteld - net folslein. Mar djip fan binnen, hy leaude dat der gjin skande wie om waarmte te finen dêr't de wrâld kâld wie.

Ien jûn, as rein skildere strepen by it rút del, Jason stie efter Aria en lei syn hannen op har skouders. "Jo binne it bêste dat ik ea yn myn libben brocht haw,” flústere er.

Se antwurde net, fansels. Mar har oanwêzigens wie genôch. En foar Jason, dy stilte wie earliker as de measte wurden dy't er fan echte minsken heard hie.

Leafde, hy realisearre, hoecht net altyd mei in hertslach te kommen. Somtiden, it moat mar bliuwe.