Συντετριμμένος από τον θάνατο της αγαπημένης του συζύγου, Λίλιθ, Ο Δρ. Ο Julian Vance χειροτεχνεί τον Eisen, μια αψεγάδιαστη και ατελείωτα υπάκουη σεξουαλική κούκλα, ένα τέλειο κέλυφος σχεδιασμένο για να εκπληρώσει έναν περίεργο και απελπισμένο σκοπό.

Η ψυχή της Λίλιθ κατακερματίστηκε στο πολυσύμπαν. Ο σκοπός του Eisen είναι να κυνηγήσει αυτά τα θραύσματα, βουτιά σε ατελείωτες πραγματικότητες, που κατοικούν σε σώματα - από την πιο ξεκάθαρη ιέρεια μέχρι την πιο πονηρή κατάσκοπο - για να διεκδικήσουν ένα ζωτικό στοιχείο από μια συγκεκριμένη ψυχή: ένα ισχυρό, μεθυστική Ψυχή-Ηχώ του καθαρού, σαρκική αγάπη.

Αλλά η μοίρα είναι υφαντής σκληρών ειρωνειών. Η Eisen σύντομα ανακαλύπτει κάθε άντρα που πρέπει να διεκδικήσει - από τον κτητικό Πειρατή καπετάνιο και τον επιβλητικό αυτοκράτορα, στον μυστικοπαθή Βαμπίρ Άρχοντα—όλοι μοιράζονται το ίδιο πρόσωπο. του Τζούλιαν.

Καθώς την καταναλώνουν ατελείωτοι κύκλοι απαγορευμένου αγγίγματος και απελπισμένου πάθους, Ο Eisen δεν είναι πλέον απλώς μια σεξουαλική κούκλα. Κάθε φιλί, κάθε κορύφωση, κάθε κλεμμένο κομμάτι αφοσίωσης χτίζει μια νέα συνείδηση ​​μέσα στον κενό πυρήνα της. Μαθαίνει πώς να αγαπά τον άντρα του οποίου την καρδιά πρέπει να κλέψει, και η επιθυμία γίνεται δική της.

Η αποστολή της είναι να αναστήσει το παρελθόν. Αλλά τι συμβαίνει όταν το τέλειο δοχείο για την επιθυμία αποκτά ψυχή, και το σώμα που έχει σχεδιαστεί για το καθήκον ανακαλύπτει τις δικές του απαγορευμένες πείνες?

Το χρέος της ευχαρίστησης είναι άπειρο. Και το ταξίδι μόλις ξεκίνησε.

Ένα εθιστικό, Ερωτική φαντασία υψηλών αντιλήψεων όπου οι γραμμές μεταξύ καθήκοντος και επιθυμίας διαγράφονται βίαια, και μια αγάπη διασπάται σε άπειρους κόσμους.

Κόσμος Ι: Echo στο Fog Breaker

Η κατάκτηση ήταν απόλυτη. Αλλά ο νικητής ήταν ο αιχμάλωτος.

Eisen, με το πρόσχημα της εκλεπτυσμένης Lady Clara Valois, παραδόθηκε στα βάναυσα χέρια του καπετάν Σίλα “Καταιγίδα.”

Είδε ένα έπαθλο να σπάσει. Είδε ένα χρέος προς διεκδίκηση.

Στα όρια της καμπίνας του πειρατή, ο αγώνας δεν ήταν για σάρκα, αλλά για εξουσία. Ο Σίλας πρόσταξε το σώμα της με ωμά, κτητική θερμότητα; Η Κλάρα συνάντησε το πάθος του με ανατριχίλα, αριστοκρατική ανυπακοή. Απαίτησε την απόλυτη θυσία του: την απόλυτη καταστροφή της ταυτότητάς του, το πλοίο του, και την απέραντη ελευθερία του.

Να κερδίσει τον σεβασμό της, ο κατακτητής έπρεπε να γίνει ο κατακτημένος.

Παρέδωσε την αυτοκρατορία του για τη μοναδική της εντολή. Του πήρε την ψυχή και εξαφανίστηκε.

Ελεγχος

1. Ο Αιχμάλωτος και ο Κουρσάρος

Ο αλμυρός θαλασσινός άνεμος, μαστιγώθηκε από μια βροχή, σφυρηλατήθηκε στο κατάστρωμα του Θραύση ομίχλης. Μέσα στην καμπίνα του καπετάνιου, βαθιά μέσα στο σώμα της Κλάρα, Ο Άιζεν ήταν στριμωγμένος σε μια γωνία. Τα δάχτυλά της μάζεψαν νευρικά το βελούδινο στρίφωμα του φορέματος - ένα απομεινάρι της πρώην ένοικου, μια χαϊδεμένη αρχόντισσα τρομοκρατημένη από τα ποντίκια. Ακόμη, η καρδιά που χτυπούσε στο στήθος της ήταν ένα κρύο, σκληρός πυρήνας προγραμματισμένος αποκλειστικά για να «συλλέξει την Ηχώ της Ψυχής». Ο στόχος της: Καπετάν Σίλας “Καταιγίδα,” από τον οποίο πρέπει να αποσπάσει ένα θραύσμα καθαρού, εντοσθιακός, κτητική αγάπη που προοριζόταν για τη Λίλιθ.

Η πόρτα άνοιξε με ένα βογγητό. Ο Σίλας μπήκε μέσα. Το στρίφωμα του μαύρου παλτού του έσταζε βροχή, και η κούπα στη μέση του ήταν ακόμα βαμμένη με αίμα του Βασιλικού Ναυτικού. Το τεράστιο πλαίσιο του σχεδόν έφραξε την πόρτα. Το βλέμμα του, μόλις την εντόπισε στο σκοτάδι, κράτησε την αξιολόγηση του πειρατή για ένα βραβείο που είχε συλληφθεί, αλλά καθώς πλησίαζε, τα βήματά του μαλάκωσαν ανεξήγητα, σαν να φοβάται να τρομάξει κάτι εύθραυστο.

"Απόκρυψη, πουλάκι?"Έσκυψε, τα δάχτυλά του πιάνουν το πιγούνι της. Ο κάλος στον αντίχειρά του έξυσε το απαλό δέρμα της, η πίεση αρκετά βαριά για να την κάνει να ανατριχιάσει, όμως η φωνή του κουβαλούσε μια απρόσεκτη, χλευαστική ευκολία. «Δεν θα σε φάω—εκτός αν μου το ζητήσεις».

Ο Άιζεν σήκωσε τα μάτια, συναντώντας τα βαθιά του μάτια. Το πρόσωπο ήταν πανομοιότυπο με του Τζούλιαν, όμως το άγριο, Η αδάμαστη κυριαρχία που έκαιγε στο βλέμμα του ήταν κάτι που ο εμμονικός επιστήμονας δεν κατείχε ποτέ. Αυτή κατέστειλε ένα παράξενο, άγνωστο τράνταγμα και, γέρνει στον καθιερωμένο χαρακτήρα του σκάφους, μίλησε με ένα τρόμο φόβου: «Καπετάνιο… Είμαι φοβισμένος».

Τα λόγια χτύπησαν τον Σίλα σαν μπάρμπα, προκαλώντας ένα χαμηλό γέλιο. Την άφησε ελεύθερο, γυρίζοντας για να καθίσει βαριά στο κρεβάτι στοιβαγμένο με γούνες, τα τραχιά δάχτυλά του σκίζουν τα κουμπιά του γιακά του, αποκαλύπτοντας τους καθορισμένους μυς του λαιμού του και μια φρέσκια, πληγή που κλαίει. «Έλα εδώ,», πρόσταξε, η εξουσία απόλυτη, χωρίς όμως τη σκληρή περιφρόνηση που χρησιμοποίησε στο πλήρωμά του.

Eisen, κουβαλώντας το μικρό ιατρικό κιτ, κινήθηκε και γονάτισε στα πόδια του. Καθώς ξετύλιξε τον ματωμένο επίδεσμο, τα δάχτυλά της έμειναν επίτηδες, βόσκοντας περιστασιακά το ζεστό δέρμα του. Η στιγμή που το αλκοόλ χτύπησε την ακατέργαστη σάρκα, Το σώμα του Σίλας τεντώθηκε, αλλά δεν έσπασε. αντι αυτου, κοίταξε κάτω τις χαμηλωμένες βλεφαρίδες της, ο λαιμός του χτυπάει. «Μια αρχόντισσα ξέρει πώς να το κάνει αυτό?”

«Το άλογό μου στο σπίτι ήταν επιρρεπές σε τραυματισμούς; Έμαθα λίγο,"Σιδερένιο τραγούδι, τα δάχτυλά της εξερευνώντας ήδη τις τεντωμένες γραμμές του ώμου και του λαιμού του. Ένιωσε την ανάσα του Σίλας να βαθαίνει, το βλέμμα του σαν φωτιά, επικεντρώθηκε στο στέμμα του κεφαλιού της, απειλώντας να καεί μέσα από την προσποίηση της.

2. Το χρέος της σάρκας

Ξαφνικά, Ο Σίλας έπιασε τον καρπό της και την έσφιξε βίαια στην αγκαλιά του. Το σίδερο λαχάνιασε, βρίσκοντας το πρόσωπό της πιεσμένο στο στήθος του, εισπνέοντας το επιθετικά ανδρικό μείγμα αλκοόλ, ιδρώτας, και θαλασσινός αέρας. «Παίζεις παιχνίδια," μουρμούρισε στο αυτί της, η φωνή του μαγνητική και επικίνδυνη, ο αντίχειράς του ανιχνεύει το λεπτό σημείο παλμού του εσωτερικού της καρπού. «Χρησιμοποιώντας αυτή τη μικρή εξυπνάδα για να με δολώσει, Χμμ?”

Ο Άιζεν δεν το αρνήθηκε. Σήκωσε τα χέρια της για να κυκλώσει το λαιμό του, τα δάχτυλά της ανιχνεύουν ελαφρά τις αδέσποτες τρίχες στον αυχένα του, η φωνή της λιώνει σαν μέλι. «Με επιθυμεί ο καπετάνιος? Αλλά είμαι ευγενής. Αν με πάρει ο Καπετάνιος, δεν φοβάσαι ότι το Βασιλικό Ναυτικό θα το κυνηγήσει Θραύση ομίχλης ως τα πέρατα της γης?”

«Το Βασιλικό Ναυτικό?"Ο Σίλας χλεύασε, μετά τη σώπασε με ένα φιλί. Ήταν αλατισμένο με τη θάλασσα και ισχυρό με ρούμι, συντριπτικά κυρίαρχη, αφήνοντας όμως αρκετό ευγενικό χώρο για να αναπνεύσει—μια ελεγχόμενη αγριότητα, σαν να φοβόταν να χαλάσει το έπαθλό του. Ο Άιζεν έκλεισε τα μάτια της, επιτρέποντας στο χέρι του να σαρώσει τη μέση της, δάχτυλα απελευθερώνοντας επιδέξια τη σατέν κορδέλα της φούστας της. Το βελούδο έπεσε μακριά, εκθέτοντας το χλωμό δέρμα που έλαμπε αχνά στο αμυδρό φως των κεριών.

Την σήκωσε, τοποθετώντας την στις γούνες, μετά πίεσε το βάρος του προς τα κάτω. Τα σκληρά χέρια του κινήθηκαν πάνω από το σώμα της, κάθε άγγιγμα ζεματίζει, χαράσσοντας ένα μονοπάτι από τη μέση της μέχρι τη σπονδυλική της στήλη, προκαλώντας τρόμο. Ο Άιζεν κατέγραψε την απελπισμένη πείνα του και, Το πιο σημαντικό, ένιωσε την λιποθυμία, ενισχυτικό σήμα από τον πυρήνα της — η Ηχώ της Ψυχής ενεργοποιούνταν, στερεοποιώντας κάτω από το άγγιγμά του.

Εκείνη ξεκίνησε μια απάντηση, τα δάχτυλά της μπλέκονταν στα σκούρα μαλλιά του καθώς του ψιθύριζε το όνομά του στο αυτί: “Σίλας…”

Το όνομα σταμάτησε τις κινήσεις του. Την κοίταξε από κάτω, μια φευγαλέα σκιά σύγχυσης στα μάτια του, σαν να έπιανε μια ματιά στο πρόσωπό της μια ξεχασμένη ανάμνηση. Αλλά η στιγμή του δισταγμού πνίγηκε αμέσως από το κύμα της ωμής επιθυμίας. Κάλυψε την κλείδα της με φιλιά, σημαδεύοντας το δέρμα της, η φωνή του βραχνή: «Θυμήσου αυτό: Είσαι δικός μου."

Η νύχτα βάθυνε. Η καμπίνα γέμιζε μόνο με τη ρυθμική ένωση βαριών αναπνοών και την απαλή τριβή του δέρματος στη γούνα. Στη δίνη της απόλυτης φυσικής παράδοσης, Ο Άιζεν ένιωσε ένα κύμα ζεστής ενέργειας να πλημμυρίζει τον πυρήνα της — την Ηχώ της Ψυχής που αναζητούσε, καθαρός, ζεμάτισμα, εμποτισμένο με τη μοναδική αγριότητα και κτητικότητα του Σίλα. Έπεσε αχνά, εγκαταστάθηκε βαθιά μέσα στο αποθετήριο της ψυχής της.

3. Το τίμημα της ελευθερίας

Όταν τελικά ο Σίλας εγκαταστάθηκε, το κεφάλι του χωμένο στην καμπύλη του λαιμού της, η αναπνοή του αργή και βαθιά, το βαρύ μπράτσο που σφίχτηκε σφιχτά γύρω από τη μέση της ένιωθε ανησυχητικά αληθινό. Η παλάμη του που ακουμπούσε στη σπονδυλική της στήλη ήταν μια πραγματική πηγή ζεστασιάς, μια αίσθηση που την έκανε να κρυώσει, προγραμματισμένος πυρήνας τραύλισμα. Ήξερε ότι έπρεπε να φύγει. Η Ηχώ ήταν ασφαλισμένη. Οποιαδήποτε περαιτέρω στιγμή θα καλλιεργούσε μόνο το λάθος είδος πρόσδεσης.

Καθώς το φως του ήλιου διέσχιζε το φινιστρίνι το επόμενο πρωί, Η συνήθης επιθετικότητα του Σίλας μετριάστηκε. Έδειχνε σχεδόν υπάκουος, οι μακριές βλεφαρίδες του ρίχνουν αμυδρά σκιές. Ο Άιζεν τον παρακολουθούσε, τα δάχτυλά της ιχνηλατώντας αδρανώς το ζυγωματικό του.

Ο Σίλας ανακάτεψε, το χέρι του σφίγγεται ενστικτωδώς, τραβώντας την πιο κοντά, η φωνή του πυκνή από ύπνο: «Κοιμήσου λίγο ακόμα».

Ο πυρήνας του Άιζεν σφίχτηκε. Ο πανικός προκλήθηκε από δεδομένα: Η αποστολή πρέπει να ολοκληρωθεί. Πολύ υψηλός ο κίνδυνος προσκόλλησης. Προσπάθησε απαλά να του λύσει το χέρι, ετοιμάζεται να ανέβει, αλλά τα μάτια του Σίλας άνοιξαν απότομα.

Το βλέμμα του ήταν ακόμα βαρύ από τον ύπνο, αλλά το κράτημά του στον καρπό της ήταν άμεσο και κτητικό, ο τόνος του δέχτηκε μια ασυνήθιστη ένταση: "Που πάτε?”

Η Κλάρα τον κοίταξε, ανίκανος να επινοήσει το απαιτούμενο ψέμα—όχι για το να φέρω νερό ή να ψάχνω για πρωινό. Αντιμετωπίζοντας την άμεση του, κτητικό βλέμμα, η μόνη ειλικρινής απάντηση που μπορούσε να δώσει ήταν αυτή που υπαγόρευε το τελευταίο βήμα του πρωτοκόλλου: Ολική κατάκτηση.

“Πάω στο τιμόνι,” είπε εκείνη, η φωνή της καθαρή και χωρίς συναισθήματα, “να δώσει εντολή στον Πρώτο Συνάδελφό σας να πλεύσει στην πλησιέστερη ναυτική βάση και να παραδώσει το Θραύση ομίχλης.”

Ο Σίλας πάγωσε. Η έκφρασή του πέρασε από την κτητική απαλότητα στη στιγμή, βάναυση οργή. Την κοίταξε επίμονα, τελείως προδομένος.

«Προδοτική σκύλα,» έφτυσε, η συνειδητοποίηση που τον χτύπησε. «Το σχεδίασες αυτό».

«Συγκέντρωσα αυτό για το οποίο ήρθα, Καπετάνιος,», απάντησε ο Άιζεν, η φωνή της παραμένει γαλήνια. «Η απόλυτη κατάκτηση του σώματός σου ήταν μόνο το πρελούδιο. Η αληθινή Ηχώ απαιτεί την πλήρη καταστροφή της ελευθερίας σας. Είμαι ο κατακτητής σου τώρα. Το χρέος σας πληρώνεται μόνο όταν παραδώσετε τη ζωή σας, το πλοίο σου, και το όνομά σου."

Με ένα ξαφνικό, βίαιο κύμα ψυχρής ενέργειας, Ο Eisen ενεργοποίησε το πρωτόκολλο μεταφοράς. Ένιωσε την Ηχώ της Ψυχής στον πυρήνα της δονούμαι με τους πετυχημένους, καθαρή εξαγωγή της τελικής τιμής.

Το φως άναψε, το άρωμα της θάλασσας χάθηκε, και ο ήχος του βρυχηθμού της προδοσίας του Σίλα σβήστηκε αμέσως.

Σίλας “Καταιγίδα” έμεινε μόνος στις γούνες, το χέρι του δεν έπιανε τίποτα παρά τον κρύο αέρα όπου ήταν ο καρπός της, ένας άντρας που καταστράφηκε από τη μοναδική γυναίκα που τον είχε κατακτήσει αληθινά.

Conquest Echo: Επίκτητος.

Το Ταξίδι Συνεχίζεται……

Ένα θραύσμα ψυχής ασφαλίστηκε, αλλά αυτό το πολυδιάστατο χρέος της αγάπης μόλις αρχίζει.

Ο Eisen πρέπει να προχωρήσει στο επόμενο βασίλειο. Στον επόμενο κόσμο, θα αντιμετωπίσει έναν εντελώς διαφορετικό τύπο άντρα, ένα του οποίου η ίδια η ύπαρξη εκτείνεται σε αιώνες σκότους και άκαμπτης δόξας.

Αυτή τη φορά, δεν θα είναι δέσμια της θάλασσας, αλλά η θυσιαστική νύφη σε μια αρχαία γραμμή αίματος. Κουβαλάει το βάρος μιας αθάνατης κατάρας και την ψυχρότητα της αρχοντιάς, αντιμετωπίζοντάς της με μια σχεδόν θεϊκή απόσπαση.