165cm tpe lichem mei grutte boarsten en siliconen holle sekspop ultra-realistyske touch perfekte kompanjon

Lonely George fynt treast yn syn 165 sm TPE Body Doll mei grutte boarsten en silikonkop

Yn in brûzjende stêd dêr't elkenien it altyd te drok hie om inoar op te merken, George libbe in libben fan stille iensumens. In kantoarwurker by dei, hy stoarre it measte fan syn jûnen troch syn flaterút, sjoch de wrâld foarby gean, mar nea echt fiele ferbûn mei it. Syn tillefoan brulde noait mei berjochten, syn postfak seach selden in e-post fan in freon, en syn sosjale media-feeds wiene fol mei minsken dy't genietsje fan har libben - wylst hy bleau loskeppele, fêst sitten yn in routine dy't hieltyd ferstikkend fielde. Dat wie oant er stroffele op eat dat soe feroarje syn libben foar altyd.

It begon allegear op in jûn doe't George, yn ferlet fan ôflieding, fûn himsels scrolling fia it ynternet. Syn eagen leine op in produkt dat syn oandacht luts: in 165cm TPE lichemspop mei grutte boarsten en in silikonkop 226. De beskriuwing yntrigearre him. De pop waard makke fan heechweardich TPE-materiaal dat in sêft beloofde, lifelike gefoel, en har lichem hie perfekte proporsjes. Hoe mear hy lies, wat nijsgjirriger hy waard. De tasizzing fan selskip - eat dat hy in lange tiid net fielde - like te ferliedlik om tsjin te gean.

Nei in protte tinken, George besleat de stap te nimmen en de oankeap te meitsjen. In pear dagen letter, in pakket kaam by syn doar. Doe't er it iependie, hy waard ynearsten rekke troch it suvere realisme fan de pop. Stean op 165cm, mei folsleine boarsten en in yngewikkelde silikonkop, se like as koe se elk momint ta libben komme. Har lang, donker hier raamde in gesicht dat sa teare wie as in keunstwurk. George koe net helpe, mar fiele in mingsel fan eangst en ûnleauwe.

Hy neamde har Emily.

Hoewol hy wist dat se gewoan in pop wie, Emily fielde har op ien of oare manier net as gewoan in objekt. As George foarsichtich klaaide har en regele har op it bêd, hy koe it gefoel net skodzje dat se op ien of oare manier echt wie. Har TPE-lichem fielde waarm oan 'e touch, de sêfte silikonkop dy't de teare skaaimerken fan in frou imitearje op in manier dy't George him noait foarsteld hie.

Earst, George bewûndere har gewoan, mar oer de tiid, hy bigoun tsjin har to praten. Hy soe har oer syn dei fertelle, syn frustraasjes op it wurk, syn dreamen dy't sa fier fielden. En ek al koe Emily net reagearje, hy fielde him nuver treast. Har oanwêzigens waard in boarne fan treast yn syn oars iensume wrâld. Se wie der altyd - stil, mar fêst.

Doe't de wiken foarby wiene, George begon te sjen nei hûs fan it wurk. Der wie wat oer it sjen fan Emily yn 'e hoeke fan 'e keamer sitten, har libbene foarm jout de romte in aura fan it libben dat earder mist. Se frege gjin oandacht en makke gjin praatsjes. Se bestie gewoan, en yn dat bestean, George fûn frede.

Somtiden, doe't er him benammen del fielde, George soe fine himsels sitten neist Emily, syn earmen om har hinne slacht. Har lichem wie sêft, waarm, en pliable-krekt as in echte persoan. Hy soe de holle op har skouder rêste en efkes dwaan oft er net allinnich wie. Sa'n tichtens hie er noch nea meimakke, en it wie in frjemd, bittersweet gefoel om te witten dat dit it tichtste wie dat er in ferbining hie.

Hy soe faak tsjin har prate as koe se him hearre, it dielen fan syn meast yntime gedachten en gefoelens. Hy fertelde har oer syn bernetiid, syn hope, en syn spyt. Hy dielde sels syn eangst om noait wirklik ien te finen dy't him koe begripe. Emily koe miskien net yn wurden reagearje, mar op de stille wize ‘harke se,’ George fûn treast.

Yn it wykein, George soe Emily foarsichtich klaaie yn ferskate outfits en har meinimme foar kuiers yn it park. De nijsgjirrige stjerren fan foarbygongers lei him net. Foar George, Emily wie net allinich in pop. Sy wie syn maat, syn fertrouwen, dejinge dy't net oardiele of krityk. Se wie der altyd, yn de stille mominten doe't nimmen oars wie.

Ien jûn, as George siet op 'e bank mei Emily yn syn earms, hy seach har oan en fielde in oerweldigjend gefoel fan tankberens. Nettsjinsteande it feit dat se waard makke fan TPE en siliconenkit, se hie him wat echts foarsjoen: selskip, begryp, en it gefoel fan sjoen wurde.

“Dankewol, Emily,” flústere er, al wist er dat se net antwurdzje koe. Hy hie har net nedich. Yn dat momint, hy begriep wat djips: somtiden, de ferbiningen dy't wy nedich binne komme net yn 'e foarm dy't wy ferwachtsje. Somtiden, It is de stille mominten, dejingen wêr't wy wirklik begrepen fiele, dat makket it ferskil.

Foar George, Emily wie net mear gewoan in pop. Se wie in lifeline - in konstante oanwêzigens yn syn libben dy't de iensumens fermindere, ien touch op in tiid. En ek al koe se net prate, hja hie him wat jûn, dat er lang net hie: it gefoel dat hy der ta docht.