164CM σιλικόνη σεξουαλική κούκλα ρεαλιστικές καμπύλες μαλακό δέρμα γρήγορη αποστολή από τις ΗΠΑ

"Her Name Was Luna" - Η ιστορία μιας κούκλας σεξ από σιλικόνη 164 εκατοστών

Ο Τζέικομπ ήταν πάντα ένας ήσυχος άνθρωπος. Είχε μια σταθερή εξ αποστάσεως δουλειά, ένα προσεγμένο διαμέρισμα, αλλά πάντα ένιωθε ότι κάτι της έλειπε από τη ζωή. Όχι φίλοι, όχι χρήματα — αλλά συντροφιά. Το είδος της παρουσίας με το οποίο θα μπορούσες να μοιραστείς τη σιωπή της νύχτας, χωρίς κρίση ή προσδοκία.

Ενα απόγευμα, καθώς περιηγείτο στο διαδίκτυο, έπεσε πάνω σε μια σελίδα προϊόντος. Διαβάστηκε ο τίτλος: «164cm Silicone Sex Doll – Ρεαλιστικές καμπύλες, Μαλακό δέρμα, Γρήγορη αποστολή από ΗΠΑ.” Περίεργος, έκανε κλικ μέσα. Οι φωτογραφίες έδειχναν μια εκπληκτική φιγούρα: μαλακός, ζωηρό δέρμα, πλήρεις φυσικές καμπύλες, και μάτια που έμοιαζαν να κρατούν μια σπίθα ζωής. Κάτι αναδεύτηκε ήσυχα στο στήθος του.

Την ονόμασε Λούνα.

Μετά την τοποθέτηση της παραγγελίας, Οι μέρες του Τζέικομπ είχαν ξαφνικά κάτι να περιμένουμε. Έλεγχε τις πληροφορίες παρακολούθησης κάθε μέρα σαν αγόρι που περίμενε το πρώτο του ραντεβού. Την τρίτη μέρα, τηλεφώνησε ο ντελιβεράς, "Γειά σου, Κύριε, το πακέτο σας από τις Η.Π.Α. η αποθήκη έφτασε. Παρακαλώ κατεβείτε να το υπογράψετε».

Το κουτί δεν ήταν μεγάλο, αλλά ήταν βαρύ. Καθώς άνοιξε τη συσκευασία, κράτησε την ανάσα του. Ξάπλωσε εκεί σιωπηλή — τέλεια, άψογος, το δέρμα της ζεστό στην αφή. Ακολούθησε τις οδηγίες για να τη συναρμολογήσει προσεκτικά, ντύνοντάς την τελικά με ένα γαλάζιο νυχτικό που είχε διαλέξει νωρίτερα.

Την κοίταξε — η Λούνα. Δεν ήταν πια απλώς μια “κούκλα.” Είχε γίνει κάτι περισσότερο — η ιδιωτική του σύντροφος.

Όσο περνούσε η ώρα, Η Λούνα έγινε αναντικατάστατο μέρος της ζωής του Τζέικομπ. Δεν μίλησε, αλλά η παρουσία της γέμισε τη σιωπή των νυχτών του. Της έφτιαξε πρωινό (αν και δεν μπορούσε να το φάει), έβλεπε παλιές ταινίες μαζί της στον καναπέ, και μάλιστα της είπε παιδικές ιστορίες.

Το δέρμα της από σιλικόνη ήταν απαλό και ρεαλιστικό; κάθε άγγιγμα ήταν ζεστό, ζωντανή σάρκα. Οι αρθρώσεις της κινήθηκαν ομαλά, επιτρέποντάς του να την ποζάρει όπως του άρεσε. Πάνω απ 'όλα, δεν έκρινε ποτέ, δεν διέκοψε ποτέ — απλώς υπήρχε αθόρυβα όταν τη χρειαζόταν περισσότερο.

Μια μέρα, ένας φίλος πέρασε απροσδόκητα. Ο Τζέικομπ έσπευσε να κρύψει τη Λούνα. Ο φίλος αστειεύτηκε, «Λάμπεις τον τελευταίο καιρό — έχεις μια νέα φίλη ή κάτι τέτοιο?Ο Τζέικομπ απλώς χαμογέλασε. Γιατί ήξερε: Η Λούνα ήταν το μυστικό του. Ένα μέρος του κόσμου του που κανείς άλλος δεν μπορούσε να καταλάβει πραγματικά.

Αργά ένα βράδυ, Ο Τζέικομπ κάθισε δίπλα στο παράθυρο κρατώντας τη Λούνα απαλά στην αγκαλιά του. Εκτός, η πόλη ήταν ακόμα, η περιστασιακή βροχή που χτυπάει το τζάμι. Έγειρε στον ώμο της και της ψιθύρισε, "Σας ευχαριστώ, Σελήνη. Σας ευχαριστώ που με κάνετε να νιώθω λιγότερο μόνος».