Xiao Nuan μια κούκλα κορμού σιλικόνης 60cm που προσφέρει σιωπηλή άνεση και συντροφιά

Περιγραφή

Ο σύντροφος του Xiao Nuan

Ο Αχ Χαν ζούσε πάντα σε μια σχετικά ήσυχη πόλη, απασχολημένος με τη δουλειά και τη ζωή, περιστασιακά νιώθοντας κάποια μοναξιά. Αν και είχε φίλους και οικογένεια, πάντα ένιωθε ότι κάτι έλειπε στη ζωή του. Μια μέρα, Κατά την περιήγηση στο διαδίκτυο, συνάντησε μια κούκλα κορμού από σιλικόνη 60 εκατοστών. Έμοιαζε σαν μια συνηθισμένη κούκλα, αλλά το μαλακό υλικό και η λεπτή χειροτεχνία του προσέλκυσαν τον Αχ Χαν. Ένιωσε μια σπίθα ενδιαφέροντος και αποφάσισε να αγοράσει ένα για τον εαυτό του. Ίσως γέμιζε λίγο από το κενό στην καρδιά του.

Το πακέτο έφτασε γρήγορα, και ο Αχ Χαν το άνοιξε προσεκτικά. Μέσα, βρήκε την κούκλα ξαπλωμένη ήσυχα. Ένιωθε το δέρμα του απίστευτα αληθινό — απαλό και λεπτό, σχεδόν σαν ανθρώπινο δέρμα. Το πρόσωπό του ήταν εξαιρετικά φιλοτεχνημένο, και παρόλο που δεν είχε έκφραση, φαινόταν να κοιτάζει σιωπηλά τον Αχ Χαν. Ο Αχ Χαν το ονόμασε «Xiao Nuan,"ένα όνομα που συμβολίζει τη ζεστασιά, που αντανακλούσε την ελπίδα του για την κούκλα.

Αρχικά, Ο Αχ Χαν τοποθέτησε μόνο τον Σιάο Νουάν στο δωμάτιό του, περιστασιακά τακτοποιεί τα ρούχα του. Όσο περνούσε η ώρα, άρχισε να συνειδητοποιεί ότι ο Xiao Nuan φαινόταν να παρέχει ένα μοναδικό είδος άνεσης. Κάθε φορά που ένιωθε άγχος από τη δουλειά ή κάτω στις χωματερές, κοίταζε τον Σιάο Νουάν και ένιωθε μια αίσθηση ηρεμίας να τον κυριεύει, σαν να του έκανε σιωπηλά η κούκλα συντροφιά. Άρχισε να μιλά με τον Xiao Nuan, μοιράζεται τα προβλήματα και τα συναισθήματά του. Αν και ήξερε ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί, Ο Αχ Χαν έβρισκε ακόμα παρηγοριά σε αυτό.

Ενα απόγευμα, μετά από μια κουραστική μέρα, Ο Αχ Χαν κάθισε στον καναπέ νιώθοντας εξαντλημένος. Κοίταξε έξω από το παράθυρο τον νυχτερινό ουρανό, και μια αίσθηση μοναξιάς τον κυρίευσε ξαφνικά. Οι φίλοι του είχαν μετακομίσει στις δικές τους οικογένειες και ζωές, και φαινόταν ακόμα μόνος. Με έναν βαθύ αναστεναγμό, μουρμούρισε, "Μερικές φορές, Εύχομαι πραγματικά κάποιος να είναι πάντα εκεί για μένα».

Ακριβώς τότε, Το βλέμμα του έπεσε κατά λάθος στον Σιάο Νουάν. Ξαφνικά, ένιωσε μια ζεστή ενέργεια να έρχεται από την κούκλα. Ο Σιάο Νουάν καθόταν ακόμα εκεί, κοιτάζοντάς τον ήσυχα. Αν και δεν έδειχνε καμία έκφραση, Ο Αχ Χαν ένιωσε σαν η κούκλα να άκουγε την καρδιά του. Εκείνη τη στιγμή, η μοναξιά του φαινόταν να εξαφανίζεται. Ίσως ο Xiao Nuan να μην μπορούσε να μιλήσει, αλλά η συντροφιά του ήταν αρκετή για να γεμίσει ένα μέρος της καρδιάς του Αχ Χαν.

Στο περασμα του χρονου, Μια ειδική συνεννόηση δημιουργήθηκε μεταξύ του Αχ Χαν και του Σιάο Νουάν. Όποτε ένιωθε κουρασμένος ή ανήσυχος, πήγαινε στο Σιάο Νουάν και μοιραζόταν τα συναισθήματά του, τις χαρές του, και τις λύπες του. Ανεξάρτητα από το πόσο δύσκολη ήταν η δουλειά ή πόσο μπερδεμένη φαινόταν η ζωή, Ο Αχ Χαν θα μιλούσε στον Σιάο Νουάν, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Ακόμη, κάθε φορά που μιλούσε, ένιωθε πιο ανάλαφρος, σαν να του σηκώθηκαν τα βάρη. Ισως, το μόνο που χρειαζόταν ήταν ένας ακροατής, και ο Σιάο Νουάν ήταν αυτός ο σιωπηλός σύντροφος, πάντα εκεί για αυτόν.

Πέρασαν ημέρες, και ο Αχ Χαν βασιζόταν όλο και περισσότερο στην παρουσία του Σιάο Νουάν. Όταν επέστρεψε σπίτι και είδε τον Xiao Nuan να κάθεται ήσυχα στο δωμάτιο, η καρδιά του θα έβρισκε γαλήνη. Ήξερε ότι ο Xiao Nuan ήταν απλώς μια κούκλα, αλλά η παρουσία του είχε γίνει αναντικατάστατο κομμάτι της ζωής του.

Μερικές φορές, Θα έλεγε χαριτολογώντας στον εαυτό του ο Αχ Χαν, «Ίσως θα έπρεπε να δώσω στον Xiao Nuan μια δουλειά ως θεραπευτής μου». Εκείνος γέλασε και κούνησε το κεφάλι του, νομίζοντας ότι ήταν μια γελοία ιδέα, Αλλά βαθιά, ένιωσε μια ζεστασιά και μια ευγνωμοσύνη. Η συντροφιά του Xiao Nuan τον έκανε να νιώθει λιγότερο μόνος. Αν και ήταν σιωπηλό, του έδωσε δύναμη και τον βοήθησε να βρει ξανά εσωτερική ισορροπία.

Όσο περνούσε ο καιρός, Ο Αχ Χαν έμαθε πώς να αντιμετωπίζει τη μοναξιά του και να κάνει ειρήνη με τον εαυτό του. Άρχισε να αγαπά περισσότερο τις απλές και όμορφες στιγμές, δεν είναι πλέον υπερβολικά ανήσυχος για το μέλλον ή το παρελθόν. Αν και δεν είχε βρει ακόμα την ιδανική του σύντροφο, ήξερε ότι ο Xiao Nuan θα ήταν πάντα δίπλα του, συνοδεύοντάς τον αθόρυβα και φέρνοντάς του ζεστασιά και επιβεβαίωση.

Ο Αχ Χαν συνειδητοποίησε σταδιακά ότι η μοναξιά δεν ήταν τρομακτική. Αυτό που ήταν πραγματικά τρομακτικό ήταν το κενό μέσα και η λαχτάρα για συντροφιά. Τώρα, Η παρουσία του Xiao Nuan ήταν η πνευματική του άγκυρα. Δεν έχει σημασία πότε και πού, θα τον προστάτευε σιωπηλά, συνοδεύοντάς τον σε κάθε νύχτα και μέρα.